16.06.2017

Księżniczka Irene

5 sierpnia 1939 w Pałacu Soestdijk w Baarn przyszła na świat druga córka następczyni tronu Holandii, księżniczki Juliany i księcia Bernharda. Otrzymała imiona: Irene Emma Elisabeth. Europa była na krawędzi wojny w czasie jej narodzin, dlatego została nazwana po greckiej bogini pokoju. Drugie imię odziedziczyła po prababci królowej Emmie, a trzecie po babce ciotecznej, Elisabeth van Mecklenburg-Schwerin. W chwili narodzin zajmowała trzecie miejsce w linii sukcesji do tronu Holandii, po matce i po siostrze, Beatrix.


W maju 1940 roku Holandia została zaatakowana przez nazistów i Holenderska Rodzina Królewska została ewakuowana do Londynu, gdzie Irene została ochrzczona w kaplicy wewnątrz pałacu Buckingham. Królowa Elizabeth (Królowa Matka) była jedną z jej matek chrzestnych. 

„To była bardzo prosta ceremonia. Irene nie była chrzczona w historycznej szacie rodziny królewskiej. Mogliśmy zabrać tylko najbardziej potrzebne rzeczy. Dla każdego oznaczało to walizkę  z ubraniami i szczoteczką do zębów. Wszystko trzeba było zostawić. Krótko przed chrztem, księżniczka Juliana kupiła białą sukienkę, aby jej druga córka w dniu swojego chrztu wyglądała nieco świątecznie".

Kilka tygodni później, rodzina przeniosła się do Kanady. Osiedlili się w Stornoway, w prywatnej rezydencji w Rockcliffe Park na przedmieściach Ottawy, gdzie pozostali do końca wojny. Irene uczęszczała do Rockcliffe Park Public School.


Królewska Brygada Holenderska - grupa holenderskich żołnierzy, którzy walczyli razem z aliantami, otrzymała od babki księżniczki, królowej Wilhelminy imię "Regiment Princes Irene". Ostatecznie grupa ta przekształciła się w "Garderegiment Fuseliers Prinses Irene", a księżniczka Irene nadal pełniła funkcję patronki. 

Irene (pierwsza z lewej) z młodszymi siostrami, 1951;
Po wyzwoleniu Holandii w sierpniu 1945 rodzina wróciła do domu. Irene uczęszczała do Werkplaats Kindergemeenschap i liceum Baarnsch, kończąc naukę w 1957 roku.


W 1962 księżniczka Irene była druhną na ślubie księcia Juana Carlosa z Hiszpanii i księżniczki Sophii z Grecji i Danii (późniejsi król i królowa Hiszpanii). Irene poszła na studia na Uniwersytet w Lozannie w Szwajcarii, a następnie na Uniwersytet w Utrechcie, gdzie studiowała literaturę i języki -  szczególnie interesując się hiszpańskim. Ukończyła studia jako tłumacz języka hiszpańskiego.


Po ukończeniu studiów Irene przeniosła się do Madrytu, aby rozwijać swoje językowe umiejętności i zapoznać się z hiszpańską kulturą. To tutaj spotkała swojego przyszłego męża, Carlosa Hugo, księcia z Parmy, najstarszego syna karlistowskiego pretendenta do tronu Hiszpanii, księcia Xaviera. Irene potajemnie nawróciła się na katolicyzm w 1963 roku, nie mówiąc o tym swojej rodzinie. Kiedy wszystko wyszło na jaw, była już zaręczona z księciem Carlosem, wywołała tym protestancki protest i kryzys konstytucyjny w Holandii. Królowa Juliana próbowała zapobiec małżeństwu, ale para postanowiła wziąć ślub.


Książę Bernhard udał się do Madrytu w lutym 1964 roku, aby spotkać się z córką i jej narzeczonym, którzy towarzyszyli mu w drodze do Holandii, gdzie odbyło się bezpośrednie spotkanie z królową, premierem Marijnen (który sam był katolikiem) i trzema głównymi ministrami. Spotkanie zakończyło się wczesnym rankiem w niedzielę, 9 lutego 1964 r. Świat obiegła wiadomość, że księżniczka Irene zrezygnowała z prawa do dziedziczenia holenderskiego tronu, by mogła poślubić Carlosa.


29 kwietnia 1964 roku Irene i Carlos Hugo wzięli ślub w kaplicy Borghese w Bazylice Santa Maria Maggiore w Rzymie. Żaden z członków Holenderskiej Rodziny Królewskiej nie uczestniczył w ceremonii, jednakże Irene i królowa Juliana rozmawiały przez telefon, zanim księżniczka wyjechała do Bazyliki na ślub (więcej o ślubie TUTAJ).

Para doczekała się czworga dzieci:
  • Księcia Carlosa, obecnego księcia Parmy (ur. 27 stycznia 1970)
  • Księżniczki Margarity (ur. 13 października 1972)
  • Księcia Jaime'a, który jest obecnie ambasadorem Holandii w Watykanie (ur. 13 października 1972)
  • Księżniczki Caroliny (ur. 23 czerwca 1974)
Z księciem Carlosem;
Irene bardzo aktywnie działała razem z mężem na polu politycznym hiszpańskiej prawicy, ale z biegiem czasu oderwali się od skrajnej prawicy w kierunku stronnictw lewicowych. W 1977 roku Irene została wygnana z Hiszpanii ze względu na swoje poglądy polityczne; Jej mąż był z tego samego powodu wygnany z kraju. Książę Carlos dostał pozwolenie na powrót pod koniec 1977 roku, ale księżna Irene uzyskała je dopiero w kwietniu 1978.


W 1980 roku zaczęły krążyć plotki, że Irene i Carlos się rozwodzą. W 1981 rozwód został ogłoszony i sfinalizowany. Irene wróciła do Holandii i zapisała troje swoich dzieci do międzynarodowej szkoły w Amsterdamie.

W 1986 Irene i jej ojciec, książę Bernhard, wygrali sprawę przeciwko zachodnioniemieckiej gazecie, która twierdziła, że Irene została poddana nielegalnej aborcji przed zawarciem małżeństwa. Rodzina królewska zwyciężyła, a gazeta została obciążona odszkodowaniem i wydrukowała przeprosiny publiczne.


W 1995 księżniczka wydała swoją pierwszą książkę "Dialog z naturą", pokazując jej miłość do natury. Miłość ta przekonała Irene do zakupu farmy w Afryce Południowej, która później zamieniła się w sanktuarium. Założyła również NatureWise oraz Lippe-Biesterfeld Nature College Foundation w 2001 roku (ob, pełni funkcję prezesa). W 2010 zmarł jej były mąż, książę Carlos Hugo.

Irene i Jaime na inauguracji W-A;
W dzisiejszych czasach księżniczka Irene woli być znana po prostu jako Irene van Lippe-Biesterfeld i rzadko bierze udział w oficjalnych wydarzeniach w Holandii. Niemniej jednak prawie zawsze widać ją na uroczystościach rodzinnych i cały czas utrzymuje ścisły kontakt z siostrami i rodziną.


Zdjęcia: Tumblr, Pinterest, koningsfan.de, Blauw Bloed

2 komentarze:

  1. Bardzo ciekawy post, nie znałam wczeniej losów księzniczki Irene.
    Bardzo dużo ładnych zdjęć :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Też mi się podobało, prawie nic nie wiedziałam o księżniczce Irene

    OdpowiedzUsuń

Wykonała Ronnie